Geçenlerde çok kötü bir haber aldım. Bunu okurlarsa Milliyet gazetesinin duygusal yazarları çok üzülürler diye düşündüm.

Belki de onları tanıyorsunuzdur?
Hani bir tanesi komik gözlüklü bön bir oğlan. Diğeriyse isyanını nereye vuracağını şaşırmış abuk duruşlu bir kız. Tanımıyorsanız bile onları gördüğünüzde tanıyormuş gibi yapın, çünkü ikisi de çok mutsuz, çok huzursuz.. Freudian bir analiz yapıp örselenmiş çocukluklarına dalmak istemiyorum şimdi. Benim daha ciddi işlerim var.

Sakalım olmadığı için benim laflarımın pek bir hükmü yok.
Mesela 8 Eylül 2003 tarihli 'İnsanoğlunun Güç Tutkusu' yazımda belirttiğim şeyleri kimse iplemedi. Zarar yok! Ben o yazıyı yazarken pek uğraşmam gerekmemişti zaten. Thomas Hobbes ve Edmond Burke'ün kitaplarından öğrendiklerimi yazmıştım sadece.

Thomas Hobbes veya Edmond Burke kimdir, uzun uzun anlatıp canınızı niye sıkayım? Üniversitede okurken Siyasi Düşünce Tarihi dersi aldıysanız zaten onlarla tanışmıştınız. Yok bilgi sahibi olmadan duygusal esrimelerde bulunmak isteyen biriyseniz Hobbes veya Burke sizi niye ilgilendirsin ki? Milliyet gazetesinin yazarları neyinize yetmiyor?

Ama itiraf etmem gerekirse, benim yıllar önce yazdıklarımı Amerikalı bir psikoloji profesörü 'bilimsel araştırma sonucu' olarak yayınlayınca hafif bir gururlanma oluyor bünyemde.

20 Mayıs 2005 tarihli Los Angeles Times gazetesini okuma zahmetine katlanan güzel insanlar, David M.Buss tarafından kaleme alınan
Murder is in Our Blood makalesiyle karşılaştılar.

(Lütfen Milliyet gazetesinin fışfış yazarlarını konudan haberdar etmeyin. Bırakın onlar uykularına devam etsin. Aheste çekin kürekleri mehtab uyanmasın, bir alem-i hayale dalan ab uyanmasın.)

Sadede geliyorum efendim.
Aramızda ciddi insanlar olabilir, lafım onlara:

Austin'deki Texas Üniversitesi'nde Psikoloji Profesörü olan David M.Buss, The Murderer Next Door: Why the Mind Is Designed to Kill adlı bir kitap yazmış.

Los Angeles Times'ta yayınlanan makalesi, söz konusu kitabın bazı bölümlerinden yaptığı alıntılardan oluşuyor.

Daha önce karıncayı bile incitmediği halde, bir an gelip gözünü kırpmadan cinayet işleyen bazı vakaları inceleyerek başladığı araştırmasında "Bir insan bir başkasını nasıl ve niçin öldürmek isteyebilir?" sorusunun peşine düşmüş Profesör Buss.

Kitap, bir mizah kitabı veya egzantrik bir roman değil. Soğukkanlı bir antropolojik araştırma. Neticede, 'cinayet işlemenin' bizim genlerimize işlenmiş ve evrim süreci boyunca geliştirdiğimiz bir özellik olduğu anlatılıyor. (Öhö öhö, benim 8 Eylül 2003 tarihli yazım da aynen böyle diyordu, ayıptır söylemesi)

Ve hatta David M.Buss "Madem cinayet işlemek insanoğlunun kanına işlemiş, niye daha fazla sayıda insan katil olmuyor?" sorusunu bile gayet makul ve mantıklı bir şekilde cevaplamaya çalışıyor.

Bir an için Los Angeles Times'taki makaleyi bütünüyle Türkçe'ye çevirip siz sayın okurlarımın hizmetine sunmak aklımın ucundan geçti, geçmedi değil... İstedim ki sevgili profesörümüz neler demiş hepsini bir bir okuyun, üstünde düşünün ve hatta karşı tezlerinizi oluşturun.

Ama sonra düşündüm: Yıllardır yazı yazıyorum, beni kimsenin ciddiye aldığı yok. Benim dediklerimi, diyeceklerimi Amerikalı veya Rus bilimadamları bir kaç sene sonra 'bilimsel araştırma sonucu' olarak size bildirecekler zaten.

Boşuna efor sarfedeceğime sinemaya gidip bir film izlesem daha faydalı bir iş yapmış olacağım. Hem kendime, hem de bütün insanlığa karşı...

Ben de öyle yaptım zaten.