Şöyle ağız tadıyla bir kavga etmeyeli çok uzun zaman oldu. Hasret kaldım adrenalin ve testosteron kokteylinin damarlarda gürül gürül akmasına...

"Okumuş yazmış adamsın, sana yakışıyor mu?" diyorlar. En çok da karşımdaki adamın üstüne yürümeye başladığımda kolumdan tutanlar söylüyor bunu.

Okumuş yazmış adama kavga etmek niye yakışmasın ki?
Bir nevi fikri takiptir bu. Entellektüel tutarlılık. Eyleminize sahip çıkma basireti.

Zaten "Kavga etmek yakışıyor mu hiç?" diye diye entellektüelliğin ve fikir namusunun canına okudular. Bugün 'okumuş yazmış adam' deyince bizim milletin aklına hımhım ve sinameki tipler gelmesi bundan.

Ve hatta iddia ediyorum bak: Bizim millet, okumuş yazmış adamları ciddiye almıyorsa, hatta okuma-yazma işinden soğumuş ve tiksinmişse, sebebi işte bu entellektüel pasifizmidir!

Büyük İngiliz düşünürü Gordon Sumners (ki kamuoyunda Sting olarak bilinir) Englishman in New York adlı eserinin bir yerinde
"Confront your enemies, avoid them when you can.." demiştir.
(Centilmen olmak uğruna yiğitliği böyle batırıyorlar işte. Asıl lafı söylüyor, sonra arkasına ufacık bir cümle sıkıştırıyorlar ki, argüman tam tornistan.)

Muhabbet esnasında kendisine sordum. "Beni yeme, Gordy.." dedim, ".. esaslı bir kavga çıksa bizi kim tutar? Misal benim bir olayım olsa sen tabanları yağlayıp kaçacak mısın?"

Dilin kemiği yok, anasını satayım. Benim gibi münasebetsiz adamlar
(ki ben buna 'harbi adamlar' diyorum aslında) yeri geldi mi lafı oturtur işte böyle...
(Ama dost acı söyler, be birader... Dostunun söylediği lafı kaldıracaksın. Kaldıramazsan kaldırırlar. İşte o kadar!)

İngiliz düşünürü Gordy (dikkat ederseniz
'Büyük İngiliz düşünürü' demiyorum artık) yutkundu şöyle. Gözleri buğulandı falan.
"Abi.." dedi "..Ben o lafı 'Seven Pillars of Wisdom'dan almıştım, T.E.Lawrence hesabı."

Hay senin kalıbına! Arabistanlı Lawrence'ın Erdemin Yedi Direği adlı kitabından bahsediyor..

Yahu o adamdan ne Araplara, ne Türklere ve hatta ne de İngilizlere faydalı bir iş, bir söz çıkmış mı hiç?

Öyle denyoların peşinden gide gide koskoca Britanya İmparatorluğu'nu batırdınız! Aynen böyle söyledim Gordon'a..

Eskiden mesela Shakespeare düelloya gitmekten hiç çekinmezdi.

Kendisine ters bakan oldu mu TAK! kafayı yerleştirir, kılıcı uygun yerlere dürterdi.

Sonra da eve döner, kaldığı yerden artık Othello mu olur Hamlet mi olur, yazmaya devam ederdi.

Dünya edebiyatında saygın bir yer edinmek kolay mı sanıyorsunuz? Charles Dickens'ın kendisi hakkında dedikodu eden adamlara nasıl giriştiğini hiç anlatmayayım en iyisi.

Tolstoy ve Dostoyevski'nin de kavgadan, dövüşten kaçtığı hiç görülmemiştir.
(Tamam yahu, biliyoruz, bu son ikisi Rus'tu, İngiliz değil. Ama hiç biri çıtkırıldım adamlar değildi. 19. Yüzyıl Rusya'sında devrin entellektüelleri düellolarını, kavgalarını yaparlar; sonra da sağ kalan taraf evine gelip daha elindeki kanları silmeden Puşkin'den şiirler okurdu.)

Biz dönelim İngiltere'ye.. Britanya İmparatorluğu'nun en parlak dönemlerinde akademi çevreleri de kavgadan, gürültüden hiç kaçmazdı.

Isaac Newton'ın hayatı kavgalarla doludur.