Bir tarihte bir arkadaşımdan duymuştum: "İki şeyin ardından ağlanmaz..." demişti "..birincisi kaçan otobüsün, ikincisi terkedip giden kızın. Beklersen ikisinin de yenisi gelir çünkü."

Otobüs durağı, modern kent yaşamının olmazsa olmazlarındandır.
Durağa gelir ve sizi bir yerlere götürecek otobüsünüzü beklersiniz.

Durakta beklediğiniz zamanı 'kaybedilmiş zaman' dilimi olarak görmeyin bence. Siz durakta beklerken yanıbaşınızdan akıp geçen şey hayatın ta kendisidir.

Durakta beklerken etrafınızdaki insanlara da kayıtsız kalmayın. Belki de hayatınızı değiştirecek kişiyle bir otobüs durağında karşılaşacaksınız.

Diyelim ki yağmurlu bir günde durakta otobüs bekliyorsunuz. Epey de bir zaman geçti. Tam o sırada belki de uzun zamandır hayalinizde canlandırdığınız kişi durağa geldi ama onun beklediği otobüs başka. Siz daha ona henüz "Merhaba!" diyecektiniz ki, karşıdan sizin beklediğiniz otobüs göründü.

Size şunu sormak istiyorum: 'Doğru kişi' olduğunu tahmin ettiğiniz şahısla biraz daha zaman geçirebilmek adına, uzun süredir beklemekte olduğunuz otobüsün kaçıp gitmesine göz yumar mısınız?
(Vay canına! Otobüs birden bire ne biçim bir metafora dönüştü, farkettiniz mi?)

    "Aşkı arıyorum ama bulamıyorum..."
    "Çok aradım ama gönlümce bir sevgili bulamadım gitti.." diye sızlanıp duran arkadaşlarım belki de şöyle diyecekler şimdi:
"O sırada durağa gelen doğru kişi olsa, kaçan otobüs olsun. Hatta bütün otobüsler ona feda olsun. Ama nereden bilelim o gelenin doğru kişi olduğunu?"

BUS STOP Bus stop, wet day, she's there, I say please share my umbrella Bus stop, bus goes, she stays, love grows Under my umbrella All that summer we enjoyed it Wind and rain and shine. That umbrella we employed it By August, she was mine Every morning I would see her Waiting at the stop Sometimes she'd shop And she would show me what she'd bought Other people stared As if we were both quite insane Someday my name and hers Are going to be the same That's the way the whole thing started Silly but it's true Thinking of a sweet romance Beginning in a queue Came the sun the ice was melting No more sheltering now Nice to think that that umbrella Led me to a vow

Cevabım şudur: Uğruna en az bir otobüs kaçırmadığınız kişinin 'doğru kişi' olup olmadığını asla bilemeyeceksiniz! The Hollies grubunun söylediği Bus Stop şarkısında da otobüs durağında başlayan bir aşk hikayesi anlatılmaktadır. Durakta beklerken buldukları aşkın büyüsüne kapılan çiftimiz, gelip geçen otobüslere artık aldırmazlar. Etraftaki diğer insanlar onlara sanki 'deliymiş gibi' baksalar da çiftimizin umurunda değildir. 1960'lı yılların ortalarında bazı İngiliz beat grupları Amerika'yı fethettiler. Bunların en meşhuru tabii ki The Beatles. Bu dönem, müzik tarihinde British Invasion olarak adlandırılır. Temiz yüzlü ve efendi giyimli bu müzik gruplarının çok basit ama akılda kalıcı bir melodi üzerine yazdıkları şirin ve anlamlı sözlerden oluşan bir tarzları vardı. Aradan kırk küsur yıl geçtikten sonra bile dinlediğimizde bu melodi bizi sarıyor ve şarkıda anlatılan öykünün sıcaklığını hissedebiliyorsak, GÜZEL BİR ŞARKI dinlediğimizi düşünebiliriz. Bize bu güzelliği yaşatan The Hollies gruba teşekkür edelim.

Günümüzün korkunç bir hızda akıp giden ritmine kendimizi öyle bir kaptırmışız ki hiçbir otobüsü kaçırmayı göze alamıyoruz.

Bir süre için bile durup küçük mutlulukların farkına varamadığımız için aşk denilen duyguyu farkedemiyoruz galiba.

Durup etrafa bakmayı becerebilsek aşkı bulabiliriz belki. Yeter ki otobüs kaçırmayı göze alabilelim...