Bir üniversite sınavının daha geride kaldığı şu günlerde, sınava giren yüz binlerce genç boş gözlerle duvarlara bakıp, makus talihini ve belirsiz geleceğini düşünüyor.

Hayatına yön vermeye çalışan yüz binlerce genç insan, en üretken, en coşkulu, en duyarlı, en uçarı günlerini ders çalışıp, test çözerek tüketti.. Hem kendileri, hem de aileleri bütün bir yılı stres ve sinir harbiyle geçirdi.. Yaşamlarındaki bütün renkleri, bütün hazları erteleyip tek bir hedefe kitlendi..

Ve sınav bitti, görev tamamlandı.
Peki rahata erdiler mi sizce?

Hiç sanmam! Zira sınava girip başarısız olanlar, aynı savaşı gelecek sene de vermek zorunda kalacak.

Gerek OKS ve gerekse ÖSS sınavlarında SIFIR ÇEKEN öğrenci sayısı hızla artıyor. Eğitim sistemimizin nereye gittiği ortada.. Daha başka yorum yapmaya gerek var mı?

Sınavı kazananların durumu da pek iç açıcı değil. Bir çoğu istemediği bölüme girmenin huzursuzluğuyla kıvranırken, bir kısmı da mezun olduktan sonra nasıl iş bulacağının telaşına düşecek.

Tablo bu kadar net ve hazinken, çözüm üretmek adına biz ne yapıyoruz? "Üniversiteye türbanla girilsin mi, girilmesin mi?" tartışmalarını temcit pilavına çevirip afiyetle yiyoruz!

Osman Altuğ'un da saptadığı gibi, aslında bu tartışmanın vardığı nokta: "Üniversitelerin yetiştireceği işsizler türbanlı mı olsun; yoksa türbansız mı olsun?" noktasıdır. Malumdur ki varılan bu nokta, hem üniversitelerin sorunlarına, hem de işsizlik sorununa epeyce sapa kalmaktadır. Abestir.

Eskiden elimizde bir züğürt tesellimiz vardı. Diploması olsun ya da olmasın, zorda kalan herkes 'Ne iş olsa yaparım abi' mesleğine göre ayar ediyordu kariyer planlamasını. Ancak kötü haber şu ki, Avrupa Birliği'ne uyum sürecinde bu meslek de tarihe karışacak gibi görünüyor.

AB ülkeleri sadece üretilen mallarda değil, üretimin her aşamasına katkıda bulunan meslek erbaplarında da bir takım standartlar gözetiyor. Hal böyle olunca, tezgahtarından taksi şoförüne, remayözcüsünden son ütücüsüne kadar herkesin bir ehliyete sahip olması gerekiyor.

Malumunuz, 3 Ekim 2005'te Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne tam üyelik müzakereleri başlayacak. AB uzmanlarına göre bu süreçte ara meslekler önem kazanacak, bazı üniversite diplomaları geçerliliklerini yitirecek.

Durum bu minvalde seyrederken, mesleki eğitime ve meslek liselerine gereken önemi vermeyen Türkiye epeyce çuvallayacak.

Haydi, 'çuvallamak' tabirini 'biraz ağır' bulanlar ve tabloyu daha net görmek isteyenler için bir de örnek vereyim:
Almanya'da 320 tür meslek okulu var. Türkiye'de ise, imam hatip liseleri dahil sadece 60 tür meslek okulu var.

Mahalle bakkalından daha kolay açılan ve kalitesi mezunlarından menkul olan üniversitelere kapağı atabilmek umuduyla bu yıl tam tamına 1 milyon 700 bin kişi sınava girdi. Sınava girenlerin çoğu, sistem onlara başka bir alternatif sunmadığı için kerhen üniversiteli olmayı seçiyor.

İşgüzarlık edip, görünen köye kılavuz olacağım!

Artık ilköğretim çağındaki çocuklar ve hatta zihinsel engelliler bile biliyor ki, bu ülkede üniversite bitirmek meslek sahibi olup, para kazanmak için yeterli değil. Birçok üniversite mezunu, diplomasını 'ne iş olsa yaparım abi' mesleğinde kullanmak üzere çerçeveletiyor. Ve AB onu da elimizden alacak.