Dinozorlar bundan 130 milyon yıl önce ortaya çıktılar ve kesin olarak bilemediğimiz nedenlerle 65 milyon yıl önce dünyadan silindiler. Dünyada bulundukları milyonlarca yılda dünyanın efendileri onlar oldular, desek yeridir.

İnsanın ortaya çıkması ise dinozorların yok olmasından çok çok sonradır. İnsan denen yaratık bu dünyada yaşamaya başladığında sonuncu dinozor son nefesini vereli çok zaman olmuştu. İnsanlarla dinozorlar aynı zaman diliminde hiç buluşmadılar. İnsan ortaya ilk çıktığında dinozorlar hala yaşıyor olsaydı, muhtemelen biz hiç var olmayacaktık.

Evlerimiz ve şehirlerimiz olmayacaktı. Edebiyatımız ve müziğimiz olmayacaktı. Sıkıntılarımız ve sevinçlerimiz de hiç olmayacaktı. Şu anda okuduğunuz bu yazı yazı olmayacaktı (ne fena) şu anda karşınızda duran bilgisayar ekranı da olmayacaktı (hadi canım!!) ve en fenası SİZ de olmayacaktınız. (Atıyosuuun!)

Şimdiki yerli TV dizilerinin de olmayacağını düşününce, aslında bunun pek de kötü olmayacağı fikrine varabilirsiniz.

Yani dinozorlar, kendi aralarındaki çevrecilerin sözlerine kulak verselerdi insan nesli ortaya çıkmayacaktı!

Dünyadaki genel nüfus artışı bu seviyelere gelince artık doğal kaynaklar, besin kaynakları ve su artık insanlığa yetmez oldu. İnsanın kendi türünü devam ettirmek için bunca çalışması ve üremesi, sonuçta bizatihi insan neslinin devamını tehlikeye soktu.

Ne kadar ironik ve trajik değil mi?

Bir yandan bakınca da diyalektik mantığa gayet uygun aslında. İnsan nesli yeryüzünden silinse de doğa kendi hükmünü sürecektir nasılsa. Nietszche'nin 'Übermensch' dediği tür o zaman otaya çıkacak belki de?

Ne demişti Nietszche? "İsterseniz sevin erdemlerinizi.. Gerçi onlar sizin mahvınıza sebep olacaklar ya.."

Son dinozor son nefesini verirken ne hissetmişti acaba?
Peki insanlık tümden yok olursa benim çiçeklerimi kim sulayacak?