Daha önce milyon kere dinlemiş olduğum şarkıya bir daha gömüldüm. Repliklerini ezberlediğim ama gene de ilgiyle izlemekten kendimi almadığım bir dialog:
Tu es cette belle histoire d'amour que je ne cesserai jamais de lire

Genel yayın müdürü koltuğunda oturmuşum ve bana yapılan uygunsuz teklifi kaymış gözlerle dinlemekteyim.
(Bak işte bu cümle kafadan sakat! İnsan 'KULAK'larıyla dinler, gözleriyle dinlemez.. Ama ben yavaş yavaş delirmekteyim. Ve bir deli eğer isterse uygunsuz organlarıyla trampet bile çalabilir. Siz de eğer 'Doğrucu Davut' modundaysanız, bu yaptığının yanlış olduğunu deliye anlatmaya kalkın bakalım. Başarılı olabileceğinizi pek sanmam. Ama bunu denerken sizi seyretmesi eğlenceli olur, orası kesin.)

Bana önerilen Mission Impossible şu:
Bir mankeni köşe yazarı yapmam rica ediliyor.
(Televizyonların birinde sunuculuk falan da yapmış galiba. Dandik TV kanallarını seyretmiyorum ki, nereden bileyim?)

"Ee ne varmış bunda? Bir şeyler yazar getirir, biz de koyarız bir köşeye.." diyorum. Aldığım cevap düşündürücü:
"Sorun da burada. Yazı yazma konusunda tecrübesi yok.."

"Söz konusu kişinin adına yazarız bir şeyler, onun imzasıyla yayınlarız."
(Evet yahu! Biz bunu nasıl da düşünemedik? Alper, sen ne akıllı bir adamsın! Bu iş bu kadar kolay olsa niye sana söyleyelim ki, salak?)

Bu arada medya etiğinin nasıl bir şey olduğunun ipuçlarını da veriyorum sizlere. Dikkat ve ibretle izleyiniz lütfen! Lafa gelince eleştirdiğim şeyleri, "Medyayı ne hale getirdiler? İnsan biraz utanır yahu" dediğim işleri bizzat yapar olmuşum baksanıza... Göthe mi geldik? Ben Dr.Faust mu oldum?

"Öyle değil! Bu kıza yazı yazmayı öğreteceksin.
Yalnız asılmak yok!"
(Eğer bu anlattığım hikaye gerçek olsaydı, yukarıda yazdığım kısmın kelimesi kelimesine bu şekliyle bana söylendiğine yemin edebilirdim. Ama daha önce de belirttiğim gibi: Bunlar sanal olaylar.. Bunları ben yazdığım halde kendim bile inanamıyorum. O derece yani...)

Tınnnnn! Bir dakika duralım ve düşünelim.. Papağanlara konuşmayı, maymunlara bisiklete binmeyi öğretebilen insanoğlu, mankenlere yazar olmayı niye öğretemesin? Teorik olarak mümkün görünüyor yani. Uzaya köpek bile yollamadılar mı? Saksafon çalabilen ne ceylanlar, ne kısraklar görmedik mi?

Gelgelelim bu iş için seçtikleri 'öğretmen adayı' (ki bu örnekte söz konusu şahıs ben oluyorum) kesinlikle yanlış kişi. Esasında bu olayda herhangi bir 'doğru kişi' olduğunu da hiç sanmıyorum ya...

Konuşmanın geri kalan bölümlerini izninizle pas geçiyor ve size anlattığım bu hikayenin kesinlikle 'sanal' olmasını bütün kalbimle diliyorum.

İnşallah beni dolduruşa getirmişler ve arkamdan "Nasıl kafaladık hıyarı.." diye kahkahalarla gülmüşlerdir.

Yoksa ben önümüzdeki günlerde hüngür hüngür ağlıyor olacağım.