Yok hayır, bilmediğiniz bir şeyi anlatacak değilim. Burada şimdi okumak üzere olduğunuz şeyleri siz zaten biliyorsunuz. Başlıkta sorduğum sorunun cevabını biliyorsanız daha fazla vaktinizi almak istemem. Başka bir linki TIK'layın. Size iyi günler dilerim...

O da ne? Ne anlatacağımı bildiği halde hala beni okumayı sürdüren güzel insanlar varmış burada? Sağolun, var olun. Ben sizler için yazıyorum zaten, canlarım benim...

İletişim çağındayız, bilgi çağındayız deyip duruyorlar. Aman ne güzel!

Cep telefonumuzun veya bilgisayarımızın tuşlarına basarak çok uzaktaki birilerine ulaşıp derdimizi anlatabiliyoruz.
(Buna rağmen aşağı kattaki çay ocağına sipariş ettiğiniz çaylarınız hala gelmemişse suçu bende aramayın)

Bu sizi kesmedi mi?
Tamam o zaman, oturun televizyonun başına. Uzaktan kumandanın hangi tuşuna bassanız bambaşka bir kanal karşınızda...
Canınız eğlenmek mi istedi? İşte şu kanala zaplayın.
Haberleri mi öğrenmek istediniz? O zaman şu tuşa basacaksınız.
Daha ne istiyorsunuz bilmem ki?
Fakat durun bir dakika!

Medyanın kitlelere 'eğlence' sunmak, onları 'hayattan ve olaylardan haberdar etmek' ve 'eğitmek' gibi bir takım önemli işler gördüğü ileri sürülüyor ama..

Acaba gerçek bu mu?

Düşünün ki bu medya, halkımızı eğitmeye ve eğlendirmeye çalıştığı oranda halkın durumu bozulmakta, keyfi kaçmakta ve hatta suç oranları yükselmekte...

Eğer medya ve reklam sektörü hakikaten de 'kendi iddia ettikleri' işleri görüyor olsalardı, arada sırada tesadüfen bile olsa iyi ve hayırlı bir takım sonuçlar almaları gerekmez miydi?

Şimdi kemerlerinizi bağlayın çünkü çok iddialı bir laf etmek üzereyim:
Bugün medya dedikleri sistem; gelişmiş teknolojinin bütün olanaklarını kullanarak halkı oyalamak, dikkatini dağıtmak ve böylece mevcut sosyal ve ekonomik sorunları örtbas etmek şeklinde bir işleve sahiptir.
(Bu kadar ağır bir cümle kurduktan sonra izninizle bir bardak su içeyim, sözlerime devam etmeden önce... Anlayışınız için teşekkürler)

Medya ve reklam sektörü, yukarıda altını çizdiğim işlevini yerine getirmek için 'ünlü birilerine' ihtiyaç duyar.

Bu ünlü kişilerin ne yiyip ne içtiğini, daha sonra hangi marka tuvalet kağıdı kullandığını bilmemiz çok önemlidir.

Yoksa sıradan birinin ne marka çamaşır giydiği bizi niçin ilgilendirsin ki?

Ünlü birilerini öne sürünce halkın dikkatini başka yerlere çekmek veya medya patronlarının uygun bulduğu mesajları halka iletmek çok daha kolay olmaktadır. Bu işin matematiği budur.

Ünlü biri olmak olasılığı, halka atılmış bir yemliktir aynı zamanda:
  "Siz de meşhur olabilirsiniz.. Gelin sizi de meşhur edelim. Yeter ki bizim kurallarımızı kabul edin, kişiliğinizi ve onurunuzu silmemize izin verin ve sizi şebek gibi oynatmamıza sakın ses çıkarmayın..."

Bu arada 3393'e SMS atarak "En meşhur kişi benim" demeyi sakın unutmayın. Sadece 10 kontör karşılığında...

Medya ve reklam sektörü; maddi menfaat karşılığında 'ruhunu satın almak' ve istediği gibi kullandıktan sonra bir kenara atacağı 'şöhretler' yaratmak arzusundadır. Varlığının ve geleceğinin yegane temeli budur.

Menfaat karşılığı ruhunu satmaya hazır milyonlarca insan var bu dünyada.
(Şşşt.. Sakın onlara söylemeyin, onlar sadece televizyona çıkıp meşhur olmak istediklerini sanıyorlar)

Oysa şöhret denilen şey en nihayetinde bir takım insanların 'dikkatleri başka yöne çekmek' ve hatta bundan para kazanmak için başvurduğu bir illüzyondur. Bu illüzyonu gerçek sanıp onun büyüsüne kapılan çok sayıda insan var ki onlar hayatı bir 'video klipmiş gibi' algılama ve yaşama eğilimindeler.

Bu kadar laftan sonra on puanlık uzman sorusunu sormanın zamanı geldi: Böyle bir illüzyon sizi mutlu etmeye yetiyor mu?

Cevabınızı SMS'le 3394'e gönderin, bütün hayalleriniz gerçek olsun!