Sıfırı tükettik mi? Denizin sonuna mı geldik?

Geçtiğimiz günlerde, büyük bir medya grubunun haftalık sansasyonel dergisinden beni aradılar.

"Özellikle lise son sınıf öğrencileri artık derslere devam etmeyi bırakıp dersanelere gidiyor. Eğitim sektörü fiilen özelleşti. Devlet bu işi 'yasak savma' kabilinden ele alıyor. Devlet okullarında öğrenciler de öğretmenler de artık okulda ne işleri olduğunu kendilerine soruyorlar. Siz bu konuda neler düşünüyorsunuz?" diye fikrimi sordular.

Eğitim meselesi yalnız ülkemizde değil, bütün dünyada büyük bir kavramsal sorun. Bir taraftan "Yedi çok geç' gibi kampanyalarla çocuğun eğitiminin daha erken yaşlardan başlatılması yolunda çalışmalar yapılırken, özellikle son on yıldır 'sürekli mesleki eğitim' kavramı konuşuluyor.

Kişinin 'eğitimi' , belli seneler arasında 'okulda' gerçekleştirilen bir süreç olmaktan çıkıyor ve 'ömür boyu' sürecek bir süreç olarak yeniden tanımlanmaya çalışılıyor. Konunun evrensel ve felsefi yönleri derin.

Açık öğretim, açık lise vs. derken, devletin eğitim sistemi içindeki rolü 'ehliyet sınavı' yapmak gibi mi olacak? Yani bir takım kurslar ve dersanelerin açılmasına olanak vereceğiz, öğrencileri bunlar yetiştirecek ve sınavlara hazırlayacak ... ve neticede öğrencileri standart sınavlara sokarak sınavı geçenlere 'ehliyet' ve 'diploma' mı vereceğiz?

Devletin eğitimdeki rolü dersaneleri denetlemek ve standart sınavlar tertiplemekten mi ibaret olacak? Bu mudur hedeflenen?

Eğer hedeflenen buysa, ülkemizin bütün eğitim sistemi... ve bütün öğretmen kadrolarının görev anlayışı ve bilinci değişime uğrayacak demektir.

Kağıt üzerinde 'olumlu ve doğru' gibi görünse de, bu uygulama sonuçta 'parası olana parası kadar eğitim' anlayışını getirmez mi?

Peki nereye varır bunun sonu?

Çok uzun yıllardır öğrencilerimizi 'aman kişilik gelişmeleri bozulmasın' diyerek disiplinden uzaklaştırdık. Eğitimi 'zorunlu ve gerekli' bir süreç olarak değil de 'gönüllü ve isteğe bağlı' bir tercih gibi sunduk.

Diplomalı işsizler yaratıldıkça, eğitim sistemine olan inanç da yok oldu gitti.

Peki nereye vardık?

Gençlerimiz 'gönüllü' eğitimlerini rezilin rezili TV kanallarından ve cahil şarkıcılardan almıyor mu?

Bakın yanda bir albüm kapağı var. Şaka değil bu, gerçek.

Soysuzluk ve terbiyesizlik artık normal kabul ediliyor.

Bütün bunlar olup biterken yöneticilerimiz ne yapıyor? derseniz işte cevabı yanda.

Benim daha başka söyleyecek sözüm, verecek mesajım yok! Kalmadı!