Harbi olmak delikanlılığın alamet-i farikasıdır, kaç defa söyledik.
Her harbi adam delikanlı olacak diye bir kaide yok ama her delikanlının harbi olması lazım, başka türlü olmaz.

Hayvanlar aleminden misal vermek lazımsa mesela kurt çok harbi, çok delikanlı bir hayvandır. Nasıl yani? derseniz, kurt hayvanının lagalugası yoktur. Neyse odur. Tilkilik, çakallık etmez.
İcabında en zor şartlara yalnız başına katlanır, kimseye minnet etmez, köpeklik yapmaz.

Mesela sorun ona "Ensen niye kalın senin?" şeklinde. Çünkü diyecektir, her işimi kendim görürüm de, ondan ötürü. O itibarla delikanlı bir şahsiyet ifade eder. Harbi insan da ensesi kalın kurda benzer ki, ne yediği, ne içtiği, ne dediği hepsi bellidir.

Her ne kadar bir takım çapsız adamlar 'Kurt dumanlı havayı sever' falan diye çamur atsa da, bütün bunlar hasetten kaynaklanır. Çünkü harbi olmak öyle kolay iş değildir.

Farz-ı muhal sorsan bizim Goygoycu Muhittin de ne kadar harbi bir adam olduğunu söyler durur. (Hadi oradan, deyyus!)
Söyler ama ona kim inanır?

Araziye göre ağız değiştiren, bukalemun şeysi gibi renkten renge giren, efendim, aman kimsenin canı sıkılmasın, kimse üzülmesin, kimse bana kızmasın falan festekiz gibi fasulyeden düşünceler içinde bir takım adamlar vardır. Bu fasulyeden adamlardan hiç delikanlı çıkar mı? Çıkmaz!

Bu türden sebze şahıslar, halk arasında 'yalaka' veya 'goygoycu' şeklinde tabir olunan şahsiyetlerdir. Mamaafih siz onlara 'şahsiyetsiz kimseler' deseniz de kimsenin bir şeysi eksilmez!

Duyuyoruz, bilhassa bu INTERNET ve çet ortamları yaygınlaşalı beri, millet iyice tilki, iyice çakal olmuş.

Bir kısmı ezelden beri şaşkın ördek, onları hiç karıştırmayın.

INTERNET Delikanlıyı Bozar mı? şeklinde bu hususa ayrıca değinmiştik, hatırlarsanız.

Geçen gün genç bir kardeşim, sağolsun çok efendi ve saygılı bir çocuktur, meşveret esnasında bundan bahis açtı: "Abiciğim, bu husus bir arz ve talep meselesidir. Başka bir şey değil. Karı kısmı başka türlüsünü makbul görse bu çet çut ortamlarında bu kadar tilki ve çakal kol gezer mi?"

İlkin aklım almadı. "Oğlum, kadın kısmı yarım akıllıdır, kandırılmaya müsaittir" diyecek oldum. Bizim oğlan biraz kızardı ama doğru bildiğini efendilik üslubu dairesinde söylemekten geri durmadı. (İşte harbilik böyle bir şeydir) "Valla bu kadın kısmının iki ağzı vardır, ikisi başka başka konuşur. Birinin dediği ötekini tutmaz. Onlar öyle bir cindir ki akıllar almaz.." dedi.

Nasıl yani? diye sordum, o yüzden mi tilkiler ve çakallarla dans etmek isterler?

"Kurtlarla dans etmek herkesin harcı değil ki.." dedi bizim oğlan. Gerçekler acıtır. Harbi konuşan insandan kimseye zarar gelmez ama söyledikleri laflar gerçek olduğu için can yakar. Tilkiler ve çakallar ise tatlı dille konuşur, sonra işlerini kendi bildikleri gibi görürler. Ama onlarınki daha fena can yakar sonuçta..

Sağdan soldan kulağıma geliyor, bu okumuş etmiş kadın taifesi diyesiymiş ki "Şöyle özü sözü doğru, harbi bir erkek yok ki ortada.. Hani bulsam bir tane, verecem yani tekmil malımı, mülkümü.."

Delikanlı kardeşim beni gene uyardı "Abi sen onların dediklerine ne bakıyorsun? Sahtesi işlerine gelmese, harbi olandan şaşarlar mıydı bu kaşarlar? Öyle konuşup böyle yapmak bunların şanındandır.. Delikanlı adama bu alemden ekmek çıkmaz, ama kaşar istersen bulursun.. İster eski, ister taze.."

Ne güzel söylemiş Neyzen Tevfik:

İnsanoğlu tuhaftır, her lafı kaldırmaz 'Orospu' dersin kızar, öpersin aldırmaz!

Binaenaleyh şeytan azapta gerek! Ne oldu, acıttı mı cicim?