Aldığım aile terbiyesi, bildiğim bütün beynelmilel ahlak kuralları ve edindiğim onca tecrübe der ki: Adam gibi adam olabilmek için, sözünün eri ol ya da yerine getiremeyeceğin sözler verme!

Senin için ağızdan öylesine çıkan bir söz, karşı taraf için çok önemli bir vaad olabilir. Senin ciddiye almayıp yerine getirmediğin bir söz, karşı taraf için hayati öneme sahip olabilir.

Tabii balık baştan kokuyor. Önce siyasilerimiz boylarından büyük vaadler verip tutmayarak yozlaştırdılar 'sözünün eri olmak' mantalitesini. Sonra baktık ki, kimse tutulmayan sözleri cezalandırmıyor, biz de gündelik hayatta vaadler savurmaya başladık sağa sola..

Son tahlilde 'bu devirde babana bile güvenmeyeceksin' misali, güven fukarası bir halk olduk.

Zaten toplum olarak öyle bir zıvanadan çıktık ki, neredeyse insani meziyetlerin tümünü çöpe atıp, yerlerine de beş para etmez alışkanlıklar edindik. Günü ve o anı kurtarmak adına yapılan maymunlukların, yitirilen değerlerin ve incitilen dostların hesabını tutamaz olduk.

Eskiden insanlarımız 'sağlam karakterli' diye anılmak için efor sarfederdi, şimdilerde ise utanmasalar karaktersizliği meziyet olarak addedecekler.

İnsanlar, sırf şimdiki zamanda birilerine hava atmak ya da takdir kazanmak adına tutamayacağı sözler veriyor ve bir sonraki hamleyi hiç hesaba katmıyor. Yahu densiz! Sözünü yerine getirmediğin zaman nasılsa havan da sönecek, aldığın takdir de küfüre dönüşecek! Ne diye insanları oyalarsın?

Üstelik zor bir iş de değildir sözünün eri olmak.
Öyle üstün yeteneklere falan ihtiyaç yoktur. Sıradan bir zekaya sahip her insan kendini de, yapabileceklerini de bilir. Eh bu durumda elindeki malzemeye göre insanlara sözler verip, verdiğin sözleri ciddiye alacaksın. Bu kadar basit!

Hayır bir de, bu yaşıma geldim -mafya dünyası hariç- kimsenin bir söz almak için adam kestiğini duymadım.

Birileri gelir, sizden bir şey rica eder, siz de yapabileceğiniz birşeyse "Hallederim" dersiniz, yapamayacağınız birşeyse "O iş beni aşar" dersiniz. Normal şartlarda işler böyle yürür. Niçin gereksiz sözlerle şartları anormale ve aleyhimize çevirelim ki?

Gidin gözlemleyin, her işe "Ben hallederim" diye atlayıp hiçbir işi halledemeyen ve adım başı güvenilirliğini yitiren bu aklıevveller, uyanık olduğunu sanan zavallılardır. Kısa vadede havaları binbeşyüz olsa da, uzun vadede bütün itibarlarını kaybederler.

Sonra birgün fark ederler ki, çevrelerinde hiç dostları yok.. Kötü günlerinde dayanacak bir omuzları yok.. Onlara 'tutulmayacak sözler verecek' bir arkadaşları bile yok... Ve hatta, kendilerine 'bundan sonra sözümün eri olacağım' sözünü verebilecek vakitleri bile kalmamıştır artık. Eşeği Niğde'ye sürme zamandır.

Eğitim sistemimiz kötü, cahil kaldık...
Ekonomi kötü, köreldik ve tembel olduk...
Medya kötü, kalitesiz programlar izliyoruz...
Politikacılar kötü, çağdaşlaşamadık...

İyi de, insanlarımızı sözünün eri olmaktan alıkoyan ne?
Düşündükçe midem bulanıyor. Nereye kadar sürecek böyle bilmem ki?