Geçen gün ciddi ciddi düşündüm:
Ömrümün geri kalanını yazı yazmadan geçirebilirim.
(Böylesi sizin için ne kadar iyi olurdu, değil mi?)

Ömrümün geri kalanında seks yapmadan yaşamam da mümkün.
(Gerçi bu durum adamı kanırtır herhalde, ama gayret edersem başarabilirim gibi görünüyor. Rekorum dört buçuk ay, ama geliştirmeye çalışıyorum.)

Ama bir şeyler okumadan pek fazla yaşayabileceğimi hiç sanmam.

İyi ki insanlık yazıyı icad etmiş ve iyi ki de kitaplar var! Yoksa hayat benim için gerçekten çok sıkıcı ve çekilmez olacaktı! Düşünsenize, kitapsız insanlarla uğraşmak zorundasınız.
(O cümledeki 'kitapsız' sözcüğünü ister niteleme sıfatı ister zarf tümleci olarak alın. Her durumda BERBAAAT!!)

Elini gazeteye bile sürmeyen kırk beş milyondan fazla vatandaşımız var. Gökyüzünün altında bizimle aynı havayı soluyan yüz milyonlarca insanın okuma-yazma bilmediğini de düşünecek olursak... onlara acımam gerek.

Ama asıl onlar benim gibilere acıyor "Vah zavallı, kafayı üşütmüş.." veya "Salak herif, zamanını boşa harcıyor.." diyerek.
(Ne? Yoksa siz de onlardan mısınız?)

Bardağın dolu tarafı: Okumakla bitiremeyeceğim kadar kitap var. Ne güzel, demek ki hayatımın sonuna kadar sıkılmadan vakit geçirmem mümkün.

Bardağın boş tarafı: Tüh! Okuyabileceğim bütün kitapları okumaya ömrüm yetmeyecek!

Ghostbusters filminde (birincisinde) bir sahne vardı, belki hatırlarsınız. Şehri hayaletler basınca bir kısmı da şehir kütüphanesinde ortaya çıkıyordu. Yaşlı bir kadının hayaleti, raflar arasında bir kitap bulmuş sessizce okurken yanına yaklaşanlara eliyle SUS! işareti yapıyordu önce. Eğer rahatsız edilmese, kimseyi korkutmaya veya zarar vermeye de niyeti yoktu. Üstüne gidilince canavara dönüşüyordu bu hayalet.

Eğer hayalet olarak geri gelmek mümkünse, benim hayaletimin takılacağı yer de bir kütüphane olacaktır muhtemelen.
Ve eğer kitap okuyan bir hayalete rastlarsanız (illa ki benim hayaletim olması gerekmiyor) rahatsız etmeden yanından geçip gidin, başınıza bir şey gelmeyecek. Söz veriyorum. Aksi takdirde neler olacağını asla bilemezsiniz.

(Ne diyon oğlum sen? Memleketin bu kadar meselesi varken şu kafayı taktığın şeylere bak! Dünyanın gidişatı zaten boktan. Kendi kıçımı nasıl kurtarırım diye düşüneceğine, sen oturmuş vır vır ediyon! Hay senin kalıbına...)

Emrin olur abi! Acilen gerçeklere dönüyorum: Işınla beni Scotty!
Deasittir leyynn, yürrüü...