Kendimizi kandırmayalım:
Epeyce uzun süreden beri imaj çağı hükmünü sürüyor.
Görüntünün önemi ve önceliği nicedir içeriği solladı geçti de, ortalıkta bunu açıkça itiraf etmeye yüreği yeten pek fazla yiğit yok.

Geleneksel toplum düzeninden modern kentli yaşama geçiş sürecinde, toplumun bir bütün olarak yaşamı kavrayışı ve yaşayışı değişti. Bütün bunlara; cep telefonundan bilgisayara, tıptaki yeniliklerden teknolojik gelişmelere kadar çeşitli buluş ve bilimsel gelişmelerin dünyamızdaki hayatı nasıl değiştirdiğini de ekleyin...

Modern insanın düşünce yapısı ve hayatı algılama şekli eskisinden çok farklı. Burada nostalji edebiyatı yapacak değilim ama anlatmaya çalıştığım şey de şu:

Hayat dediğin şey, en nihayetinde emprovize oynanan bir tiyatro oyunudur.

Her sabah maskelerimizi takar, kostümlerimizi giyer ve ne olduğunu tam da kestiremediğimiz bir senaryoya uygun olarak rollerimizi oynamaya koyuluruz. Olası durumlar içinde en uygun seçimleri yaptığımızı ve en doğru kararları verdiğimizi düşünür ve başımıza iyi şeyler gelmesini umarız.

Çoğu kere işler umduğumuz gibi gitmez. O zaman da, egonun savunma mekanizmaları sağolsun, kabahati yükleyecek birilerini veya bir şeyleri ararız. Genellikle de buluruz. (Çok şükür)

Kadın-erkek ilişkisinde oynanan tiyatro da bundan farklı mı olacaktı?

Biten ilişkinin ardından
"Görüntü hiç mühim değildi. Ben dürüstçe kendimi ortaya koydum... Ama nerede bunu takdir edip anlayacak insan?" diye sızlanırız.

Ama her seferinde
"Yahu bu sefer de olmadı!.."
derken kafamızı vurduğumuz duvar, aslında görüntünün durumu kurtarmaya yetmediğinin ispatıdır. Ama işte gene de görüntülerin ve imajların peşinde koşmaktan kendimizi alamıyoruz bir türlü...

(Alışmış kudurmuştan beterdir.